ตอนแรกว่าจะรีวิว(=สครีม) catcher in the Rye ที่กล่าวไว้เมื่อเอนทรี่ที่แล้ว
แต่เมื่อวานเพิ่งอ่านเรื่องนี้จบแล้วมันพีคมากกกกกกก
อดไม่ไหว ขอระบายหน่อยเหอะค่ะ T T
 
คำเตือน!!
รีวิวนี้มีการสปอยส์เนื้อเรื่องบางส่วน
และมีการแสดงความคิดเห็นส่วนตัว(ระบาย)ของผู้อ่านค่ะ
 

 
 
ภาพจาก weloveshopping และ thaibookworld
 
หางของเบอร์นา(Beruna No Shippo) 

ผู้เขียน : Gunji Nanae (กุนจิ นานาเอะ)
ผู้แปล : ปาริชาต ฉิมคล้าย
สำนักพิมพ์ : JBOOK (bliss publishing)
ราคา         : 165บาท (180 หน้า)
 
กุนจิ นานาเอะ ตาบอดสนิทเมื่ออายุได้ 27 ปี  เธอแต่งงานกับสามีผู้พิการทางสายตา แต่ทั้งสองก็ใฝ่ฝันอยากจะมีลูกสักคน กุนจิจึงตัดสินใจพึ่งพา "สุนัขจูงคนตาบอด" แม้ว่าเธอจะเกลียดกลัวสุนัขมาก และในยุคนั้นคนไม่ค่อยยอมให้สุนัขจูงคนตาบอดเข้าสถานที่ต่างๆ ได้มากนัก 
 
  "เบอร์นา" จึงเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวกุนจิในฐานะลูกสาวคนโต ซึ่งเบอร์นาไม่เพียงช่วยเหลือกุนจิผู้ใช้ชีวิตได้ลำบากเพราะเพิ่งพิการตอนโตเท่านั้น แต่ยังช่วยครอบครัวกุนจิเลี้ยงลูกมาถึง 13 ปีเต็ม
 
  ความผูกพันพึ่งพากันระหว่างสุนัขกับคนอันอบอุ่นนี้เอง เป็นแรงบันดาลใจให้กุนจิ นานาเอะ ถ่ายทอดเรื่องราวทั้งหมดจาก "ดวงตาแห่งหัวใจ" ของเธอ เป็นตัวอักษร โดยต่อมาได้กลายเป็นหนังสือยอดนิยม ผู้อ่านต้อนรับอย่างล้นหลามทั้งในญีุ่ปุ่นและต่างประเทศอีกทั้งถูกนำมาทำเป็นหนังสือภาพ การ์ตูน แอนิเมชัน ตลอดจนละครทีวีด้วย 
 
*****************************************************************
หลังอ่านจบ
 
 
ร้องไห้ค่ะ...
 
หางของเบอร์นาออกแนวไดอารี่มากกว่านิยาย เพราะเป็นเรื่องที่ผู้เขียนซึ่งคือเจ้าของเบอร์นาเขียนเอง (ตอนแรกก็ไม่รู้หรอกค่ะ แต่ระหว่างอ่านๆอยู่ก็พลิกไปดูข้างหลังเลยรู้ ยิ่งสนอกสนใจกว่าเดิม)
 
แรกๆอ่านแบบเรื่อยๆค่ะ ไม่คิดอะไรมาก น่ารักดี 
แต่อ่านไปอ่านมา ก็เริ่มคิดขึ้นมาบ้างว่า ถ้าเราตาบอดแบบผู้เขียน เราจะใช้ชีวิตยังไงนะ 
แค่ลองจินตนาการแค่นั้นก็แลเห็นความลำบากแล้วค่ะ
เพราะนอกจากจะต้องพยายามมากๆแล้ว การพึ่งพาตาของคนอื่นก็สำคัญมากๆด้วย
 
คนกับคนด้วยกันมันก็ไม่เท่าไหร่เพราะอย่างน้อยก็สื่อสารกันได้ แต่คนกับสัตว์มันยากกว่าแค่สื่อสารกันแล้วจบเรื่อง
 
ความรัก ความเข้าใจ ความผูกพันของเบอร์นากับเจ้าของ...คุณกุนจิ ที่อยู่ด้วยกันนานเป็นสิบปี มันจะมากขนาดไหน บอกแทบไม่ได้เลยค่ะ 
 
โดยเฉพาะตอนช่วงท้ายๆ ที่เบอร์นาก็ค่อยๆแก่ลง  แต่ศักดิ์ศรีของสุนัขนำทางที่ถูกฝึกมายังมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม
ยังคงอยากนำทางให้เจ้าของแม้ตัวเองจะไม่ไหวแล้ว 
ซึ่งคุณกุนจิ เจ้าของก็เข้าใจ และให้ความรักตอบแทนหัวใจที่ซื่อสัตย์ของเบอร์นา
 
มันเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่มากๆค่ะ เป็นความรักที่น่าประทับใจมากๆ T T
 
หางของเบอร์นา เป็นหนังสือเล่มที่สาม ที่ทำให้คนเลือดเย็นและค่อนข้างแขยงหมาอย่างฉัน ร้องไห้ออกมาได้ ประทับใจโพดๆ
 
 

edit @ 15 Apr 2012 16:42:07 by MiTT

edit @ 15 Apr 2012 23:26:49 by MiTT

Comment

Comment:

Tweet

แอบข้ามไปไม่ได้อ่าน เพราะกลัวโดนสปอยค่ะquestion
แต่ว่าเป็นหนังสือที่น่าอ่านดีนะคะ ถึงแม้จะไม่ค่อยชอบอ่านหนังสือสำหรับเยาวชนสักเท่าไหร่
เราก็เคยอ่านCatcher in the Ryeนะคะ! ไว้อัพรีวิวเมื่อไหร่จะรีบมาอ่านเลยค่ะcry cry cry

#6 By QUINCES on 2012-05-01 18:57

ชอบเรื่องนี้มว้ากกกกก เหมือนกันค่าา

ตอนจะซื้อที่ลังเลมากเลย เพราะเคยอ่านเรื่อง "ซากุระ" อะไรไม่รู้หมาๆของครอบครัวหนึ่งเหมือนกัน แต่มันค่อนข้างน่าเบื่อ

แต่เบอร์นานี่เล่ากระชับได้ใจความดีอ่า แล้วมันเป็นเรื่องหมานำคนตาบอดซึ่งเราไม่ค่อยรู้เรื่องด้วย ^^ ซึ้งดีมาก

#5 By [ Sai ];charot on 2012-04-20 11:45

อ่านรีวิวแล้วสนใจ อยากไปหาอ่านบ้างค่ะ
ปกติไม่ค่อยอ่านแนวนี้ กลัวน้ำตาตก! ยิ่งเป็นคนรักหมามากๆแล้ว....โฮกกกก

มาสาดน้ำสงกราต์ด้วยค่ะ!!!
สุขสันต์วันปีใหม่ไทยนะคะ

#4 By It's me Annew ♥ on 2012-04-16 16:15

อ่านรีวิวแล้วอยากไปลองหามาอ่านบ้างจังเลยค่ะ
เราก็เป็นคนชอบอ่านเรื่องแนวนี้ แต่อ่านทีไรก็เป็นต้องบ่อน้ำตาแตกทุกที
โดยเฉพาะเรื่องความผูกพันธ์กับสัตว์เลี้ยงเป็นอะไรที่เซนซิทีฟมากค่ะ
ถ้ามีโอกาสต้องลองไปหาอ่านบ้างแล้วสิ > <

ว่าแล้วก็ขอสาดดดดดดล่ะนะคะ~
สุขสันต์วันสงกรานต์+สวัสดีปีใหม่ไทยค่า








ปล.ดีใจจังเลยที่ได้เจอแม่ยกนัตสึเมะคุงอีกคนนึงแล้ว ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ว่างๆก็แวะไปคุยเล่นกันที่สมาพันธ์(?)ได้ตลอดเวลาเลยค่ะ (ฮา)




#3 By RinNe@Blue Sky~* on 2012-04-16 09:37

อย่ารีวิวล์แล้วเศร้าค่ะ...
เรื่องนี้ตอนบลิสลด ไม่ได้ซื้อมาด้วย
ถ้ามีโอกาสคราวหน้าจะหยิบมาด้วย

ทิ้งท้าย มาเล่นน้ำกันเถอะ

#2 By 鶴-Tsuru on 2012-04-16 00:27

//อ่านรีวิวแล้วอยากร้องไห้ตาม //น้ำตาคลอ (ถ้าอ่านเองคงร้องไห้ซักสี่ห้ารอบ)

มันคือความผูกพันธ์ที่หาอะไรมาแทนไม่ได้...//อยากวิ่งไปกอดหมาตัวเอง